ذكر وقايع سال شصت و سيم از رحلت خير البشر و اين واقعه در سال شصت و سيم از رحلت خير البشر روى نمود . « 1 » و به صحّت پيوسته كه در حين قتل ابن زبير ، حجّاج با متابعانش به آواز بلند تكبير گفتند . چون آواز تكبير به سمع عبد اللّه بن عمر رسيد فرمود : عجيب حالتى است كه اصحاب رسول اللّه ، صلّى اللّه عليه و آله ، به موافقت آن حضرت در زمان ولادت عبد اللّه به آواز بلند تكبير گفتند ، اكنون ارباب شام در وقت شهادت او تكبير مىگويند . و سبب تكبير گفتن اصحاب رسول اللّه ، صلّى اللّه عليه و آله ، آن بود كه جهودان مدينه مىگفتند كه ما سحر كرده‌ايم كه اهل اسلام را بعد از اين نسل نشود و چشم هيچ كس از متابعان ملّت احمدى به ديدار فرزند روشن نخواهد گشت . از اين حكايت اصحاب رسول اللّه ، صلّى اللّه عليه و آله ، بسيار دلتنگ و ملول گشتند . چون قريب يك سال بر اين حديث گذشت عبد اللّه زبير متولّد شد . چون اين بشارت به گوش اصحاب سعادت انتساب رسيد آواز تكبير بلند گردانيدند تا يهود دانند كه در قول خود كاذب بودند و پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و آله ، او را تحسين فرموده در حقّ او دعاى بركت فرمود . در روضة الصفا آورده كه حجّاج عهد كرده بود كه تا اسماء ذات النطاقين درخواست ننمايد جسد ابن زبير را از دار فرونگيرد . و اسماء با خود چنان قرار داده بود كه هرگز در آن باب سخن نگويد . چون چهار ماه از اين بگذشت روزى اسماء از پاى دار مىگذشت ، گفت : آيا وقت آن نشد كه اين خطيب از منبر فرود آيد . و به روايتى گفت : گاه آن نشد كه اين راكب از

--> ( 1 ) . تاريخ قتل ابن زبير در الكامل ( ج 6 ، ص 362 ) روز شنبه از ماه جمادى الثانيه سال هفتاد و سه هجرى و در نهاية الأرب ( ج 6 ، ص 117 ) روز سه‌شنبه هفدهم جمادى الاولى از همين سال قيد شده است .